سیاوش کسرایی

باور نمی‌کند دل مرگ خویش را
نه، نه من این یقین را باور نمی‌کنم
تا همدم من است نفس‌های زندگی
من با خیال مرگ دمی سر نمی‌کنم.

آخر چگونه گل خس و خاشاک می‌شود؟
آخر چگونه این‌همه رؤیای نونهال
نگشوده گل هنوز
ننشسته در بهار
می‌پژمرد به جان من و خاک می‌شود؟

در من چه وعده‌هاست
در من چه هجرهاست
در من چه دست‌ها به دعا مانده روز و شب
این‌ها چه می‌شود؟

آخر چگونه این‌همه عُشّاق بی‌شمار
آواره از دیار
یک روز بی‌صدا
در کوره‌راه‌ها همه خاموش می‌شوند؟
...


برگرفته از کتاب:
کسرایی، سیاوش؛ گزینه‌ی اشعار سیاوش کسرایی؛ چاپ چهارم؛ تهران: مروارید 1387.

سیمین بهبهانی

...............................
چه مهربان می‌آمد سپیدمو دلدارم
نشسته چون سالاران به مَرکب سالاری
بدان بزرگی بودش چه کوچکی‌ها با من
چه پایه لطف‌اندیشی، چه مایه خوش‌رفتاری!

نمی‌توانست این دل که پاس او نشناسد
بدان شرف در صحبت، بدان وفا در یاری
سپیدبختی‌هایم فزون‌تر از باور بود
کجا، چه‌ها می‌دیدم به خواب یا بیداری؟
چه شد که غفلت کردم ز آتشی، اسپندی؟
حسودم این ضربت زد به چشم‌زخمی کاری!

شکسته اکنون چیزی، مباد عشقم باشد
مباد آن سرمستی! مباد آن سرشاری

دی ۱۳۶۸

برگرفته از کتاب:

شمس لنگرودی

و قبایلی هم هستند
که آدمخوارند
و مسافر مهمان را
کباب می‌کنند،
شما اما
از قبایل آدمخواران نیستید
به کلاس‌های تئاتر می‌روید
نقاشی و رقص را می‌شناسید
و از قبایل آدمخواران نیستید.

و قبایلی هم هستند
که از گوشت پیران قبیله‌شان تغذیه می‌کنند
و از مسافران و غریبه‌ها می‌ترسند
شما اما
حرمت پیرهایتان را نگه می‌دارید
و از مسافران و غریبه‌ها ترسی ندارید.
شما
از قبایل آدمخواران نیستید
به نمایشگاه و رستوران‌های تمیز می‌روید
لبخند می‌زنید
و یکدیگر را می‌خورید
و از قبایل آدمخواران نیستید.